Мікалай Сямёнавіч АРЭХВА (11(24) лістапада 1902, в. Баруны Ашмянскага пав. Віленскай губ., цяпер Ашмянскі р-н Гродзенскай вобл. — 16 ліпеня 1990, Мінск), дзеяч рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі, гісторык.

be.wikipedia.org/wiki/%D0%9C%D1%96%D0%BA%D0%B0%D0%BB%D0%B0%D0%B9_%D0%90%D1%80%D1%8D%D1%85%D0%B2%D0%B0

Цікавая інфармацыя ёсць у кнізе “Aparat bezpieczeństwa w Polsce. Kadra kierownicza, tom I, 1944-1956” (стар. 26, 29, 50, 54-56).

Як у Менску хацелі ў 1963 годзе ўзарваць “глушылку” 

На рускай Свабодзе прачытаў інфармацыю
www.svobodanews.ru/content/article/1818083.html

"Вспоминается судьба Сергея Ханжонкова, который уже до 1973 года просидел 7 лет в тюрьме за то, что пытался или только намеревался взорвать глушительную установку в Минске." 

Партызаншчына

 Расстрэльвалі за:

- здраду Радзіме ці шпіянаж на карысць немцаў

- дэзерцірства

- марадзёрства (камандзір атрада Нябрыдоўскі, сакавік 1943)

- бандытызм (камандзір атрада Масленікаў, студзень 1943)

- згвалтаванне (“за бытавое разлажэнне, марадзёрства і згвалтаванне жанчын” начштаба Кірэеў, кастрычнік 1942)

- сон на пасту і г.д.

У атрадзе ім.Суворава расстралялі (па няпоўным дадзеным) толькі ў 1943 годзе каля 30 чалавек. Але нічага не памагала, і з гэтага атрада працягвалі ўцякаць.

Партызаншчына 

Набыў некалькі дакументаў аб беларускіх партызанах і адкрыў шмат цікавага. Асабліва ўразілі рапарты аб дэзерцірстве, расстрэлах і іншых “нехарошых” учынках партызанаў.

Прывяду невялікі спіс дакументаў з прозвішчамі “дэзерціраў, расстраляных і перабежчыкаў на бок ворага”.

Уражвае колькасць – толькі 14 данясенняў і 1949 (тысяча дзевяцьсот сорак дзевяць) чалавек!!!
Але гэтыя 14 толькі частка ўсіх партызанскіх рапартаў.   

Лукашук Барыс
Гэтае прозвішча не значыцца ў афіцыйным спісе камандзіраў беларускіх партызанскіх атрадаў.

КОМАНДНЫЙ СОСТАВ ПАРТИЗАНСКИХ ФОРМИРОВАНИЙ ДЕЙСТВОВАВШИХ НА ТЕРРИТОРИИ БЕЛОРУССИИ
В ПЕРИОД ВЕЛИКОЙ ОТЕЧЕСТВЕННОЙ ВОЙНЫ

http://kdkv.narod.ru/Partizan43/PartS-11l.htm

Гэта не дзіўна - ён камандаваў несавецкім атрадам і быў застрэлены партызанамі-васточнікамі. 

На сайце “Мемарыял” знайшоў яшчэ аднага сябра Беларускай Незалежніцкай Партыі.

lists.memo.ru/d37/f394.htm

Шульжицкий Евстафий Викторович

Родился в 1923 г., д. Шутовичи, Сморгонский р-н, Гродненская обл.; белорус; образование среднее; единоличное сельское хозяйство. Проживал: Молодечненская обл., Сморгонский р-н, д. Сукневичи.
Арестован 25 ноября 1944 г.
Приговорен: ОСО 21 июля 1945 г., обв.: 63-1 УК БССР - участие в а/с организации "БНП".
Приговор: 5 лет ИТЛ Реабилитирован 18 ноября 1968 г. Гродненский облсуд

Источник: Белорусский "Мемориал"
Номер дела: УКГБ по Гродненской обл. - П-8717

Міжнародны водгук бітвы пад Воршай (8 верасня 1514 года). 

Вестка аб бітве под Воршай даляцела да заходніх краінаў праз некалькі тыдняў пасля 8 верасня 1514 года.  

Алесь ЧОБАТ Над Нёманам і Гаўяй
nchas.iatp.by/arhiv/22/artyk/11.html

Читая рапорты партизан и разных разведгрупп, всегда поражался количеству подорванных поездов и вагонов. По идее откосы основных белорусских трасс должны были быть завалены этими самыми поездами и вагонами. Должны были быть горы этих вагонов и поездов, но этих гор не было. То есть на «бумаге» они были, но в реале – их и в помине не было. Конечно подрывали, но чтобы СТОЛЬКО?!

Об этом и пишет в своем донесении непосредственный участник событий тех лет сотрудник НКГБ Сойфер. Чуть ниже еще оно донесение о двух «операциях», одно из которых произошло на территории БССР.

Дружников Ю. И.
Доносчик 001, или Вознесение Павлика Морозова.

Предки Павлика Морозова были по бюрократическому определению  инородцами,
то есть людьми  нерусской  национальности.  И  жили  они  в  западной  части
Российской империи, в Белоруссии. Белорусами были мать и отец Павлика  -  по
крови, месту рождения и документам. И сам  Павлик  был  белорусом...